حالا دیگر پیش تر ها را یادمان رفته که در انشاهایمان می نوشتیم : می خواهم پزشک شوم تا هم به مردم کمک کنم و هم نیازی به پزشکان هندی و پاکستانی نداشته باشیم*. وته ذهنمان عنوان دکتر واعتبارواحترام و درآمد پزشکی را هم در نظر داشتیم .
قبل تر ها می دانستیم تا فارغ التحصیل شویم منتظرمان هستند برای شروع کار هر جا که اراده کنیم. کار دولتی و آب باریکه در حرفه پزشکی جایی نداشت چون مطب بی نیازمان می کرد از کار دولتی و بیمارستان و درمانگاه خصوصی.
قبل ترها توی هر دهکوره ای نبودیم که تنها کارمان مهرکردن دفترچه بیمه باشد برای این و آن.کاری که از یک سیکل هم برمی آید. قبل تر ها فقط طبابت می کردیم و به هیچ کاری غیر از آنچه آموخته بودیم تن در نمی دادیم.
قبل تر ها اختیارمان در درمان را کسی یا مرجعی محدود نمی کرد. اعتماد به نفس مان هم بیشتر بود در اقدامات درمانی .نسل گذشته مان که هم طراز ما بودند جراحی هم می کردند.
قبل تر ها بیمار و همراه بیمار در طبابت دخالت نمی کردند.حرف مان برتر از وحی منزل بود.بیمار به خود اجازه نمی داد وحتی فکرش را هم نمی توانست بکند که به پزشک بگوید چه بنویسد و چه ننویسد .
قبل ترها اقدام تو که برای درمان یک انسان بود، قتل نفس و صدمه عمدی تلقی نمی شد.بیمار و همراهش منتظر بهانه نبودند که بروند شکایت کنند واز تو دیه بستانند و حیثیت ات را به بازی بگیرند.
قبل تر ها دکتر را فقط به پزشک می گفتند.و پزشک همه جا دکتر بود وبه هیچ چشم تنگ و بی سواد بی مایه ای برنمی خورد این عنوان افتخارآمیز علمی که یادآور هوش و دانش و زحمت و مسوولیت است.
قبل ترها پسوند عمومی را هنوز به پزشک نچسبانده بودند، دکتر دکتر بود.
قبل ترها هر بی سواد بی هنری که به تو می رسید نمی گفت تخصصت چیست و به افسوس سری تکان نمی داد که بخوان تا تخصص قبول شوی.قبل ترها تخصص اگر می خواندیم برای علاقه مان بود نه برای بهبود وضعیت شغلی و درآمدمان.
قبل ترها هرتازه به دوران رسیده ی نوکیسه ای، برای درمان سرماخوردگی سراغ فوق تخصص نمی گرفت .
قبل تر ها خدمات بهداشتی و درمانی به گرده ی پزشکان ارزان نمی شد.تعیین نرخ تعرفه پزشکی حساب و کتاب داشت .نه مثل حالا که ویزیت پزشک با تورم 28 درصدی فقط 100 تومان افزایش یافته!
قبل ترها مثل حالا نبود...
آیا با نام گذاری یک روز به ناممان چیزهایی را که از دست دادیم به دست خواهیم آورد؟ من که خیال نمی کنم شما هم بروید به اس ام اس هایی که از دوستان رسیده پاسخ دهید .روز پزشک را باید تبریک گفت ، هیچ فایده ای نداشته باشد دست کم دلخوشکنکی است در این روزگار سخت !
کامران خان هم روزگار سختی دارد .بوی الرحمانش توی رسانه ها بلند شده! قرار است استیضاح شود به مبارکی و میمنت!
* این را نوشتم که یادمان بیاید سالیانی را که تعداد پزشک آن قدر کم بود که برای جبران کمبود پزشک پزشکان هندی و پاکستانی به ایران مهاجرت می کردند. اما با مدیریت غلط و بی هدف به جایی رسیده ایم که بیکاری گریبانگیر پزشکان هم شده است. و نیز بگویم که من نه تمایلات ناسیونالیستی دارم و نه با حضور خارجی چه افغانی و چه عراقی و هندی و...مشکلی دارم. حق هر کسی است که در هرجای عالم که بخواهد کار کند وزندگی اش را بگذراند.